امام باقر (ع)؛ احیا کننده آئین و علوم نبوی (ص)
61 بازدید
تاریخ ارائه : 10/7/2014 8:53:00 AM
موضوع: تاریخ و سیره

امام باقر(ع)؛ احيا كننده آئین و علوم نبوي (ص)

نويسنده: حجت الاسلام عباس جعفري فراهانی


در ابتداي امر پيش از آنكه به مقام و منزلت امام باقر (ع) اشاره كنم جا دارد توجه مخاطبان را به نكته يي مهم جلب كنم كه اين امام همام در خلال امامت پدر بزرگوارش حضرت زين العابدين(ع)، از شاخسار رسالت و امامت و علوم نبوي (ص) بهره ها برد و در دامن پاك خاندان وحي و امامت پرورش يافت تا در آينده، مسووليت رهبري و هدايت جامعه اسلامي و بشري را به عهده گيرد.

جابر بن عبدالله انصاري، صحابي گرانقدر رسول خدا (ص) مي گويد: «پيامبر اسلام (ص) به من فرمود: تو آنقدر عمر مي كني تا يكي از فرزندان مرا از نسل حسين (ع)ملاقات خواهي كرد. او را «محمد» مي نامند، وي علم دين را كاملامو شكافي مي كند، هنگامي كه او را ديدي سلام مرا به او برسان.»

دانشمندان هم عصر آن حضرت، سخنان شگفت انگيزي از علوم و دانش هاي امام (ع) را نقل كرده اند كه در كتاب هاي حديثي و تاريخي ضبط شده است.

اما اوضاع اجتماعي، سياسي تشيع در دوران امام باقر(ع) دوران خاصي بود. ولي ايشان بسيار به اهل فضل و عبادت توجه ويژه يي داشتند و مي فرمودند: «شيعيان ما اهل زهد و عبادت هستند، افرادي كه شبانه روزي 51 ركعت نماز به جاي مي آورند، شب ها در حال عبادت و روزها، روزه دار و زكات اموال خود را مي پردازند و به زيارت خانه خدا رفته و از محرمات الهي اجتناب مي كنند».

در دوره امام باقر (ع)، زمينه هاي انقراض امويان و روي كار آمدن عباسيان و پديدار شدن مشاجرات سياسي بر سر حكومت مسلمين و نزاع هاي قومي هموار شد، به خصوص بعد از حادثه خونين كربلا كه چهره ننگين بني اميه را سياه كرد و نفرت مردم از اعمال و كردار آنان زياد شد و عده يي زياد به سوي اهل بيت هدايت شدند و حقانيت آل علي(ع) بر آنها آشكار شد.

لكن مردم به جهات متعددي از جنگ و درگيري نظامي با حاكمان رويگردان شده و به تدريج به طرف معارف و علوم الهي گرايش پيدا كردند و توسط امام سجاد، امام باقر و امام صادق (عليهم السلام) به بهترين نحو هدايت شدند و هزاران حديث از زبان آن بزرگوار در توضيح و تبيين معارف اسلامي و قرآني و فقهي و تفسيري در دسترس مردم و دانشمندان قرار گرفت و لذا قيام با شمشير در اين زمان به علت شكست هاي سابق و خفقان فراوان و كمبود حماسه آفرينان ممكن نبود و نهايت تلاش امام باقر(ع)، صرف مبارزه فرهنگي و تبيين و تدوين سنت نبوي و اسلام ناب محمدي[صلّي الله عليه و آله] شد و از آنجا كه وجود امام باقر (ع)با آن هدايت ها و معنويات وجودي به ضرر حكومت بود و همواره بني اميه از آل علي و اهل بيت پيامبر (ص) خوف داشتند، درصدد اذيت و آزار حضرت بر مي آمدند، ولكن ائمه معصومين (ع) هيچ گاه از اهميت تكليف شورش و انقلاب، عليه ظلم و ستم اموي غافل نبودند و به طور غيرمستقيم قيام هاي حق طلبانه شيعه را رهبري مي كردند، براي نمونه مي توان از حركت زيد بن علي (برادر حضرت) نام برد.

و در پايان اشاره يي كنم به نحوه شهادت امام باقر (ع). حضرت امام محمد باقر (ع) 19 سال و 10 ماه پس از شهادت پدر بزرگوارش حضرت امام زين العابدين (ع)زندگي كرد و در تمام اين مدت به انجام دادن وظايف خطير امامت، نشر و تبليغ فرهنگ اسلامي، تعليم شاگردان، رهبري اصحاب و مردم اجرا كردن سنت هاي جد بزرگوارش در ميان خلق، متوجه كردن دستگاه غاصب حكومت به خط صحيح رهبري و راه كردن به مردم در جهت شناخت رهبر واقعي و امام معصوم- كه تنها خليفه راستين خدا و رسول (ص) در زمين است پرداخت و لحظه يي از اين وظيفه غفلت نفرمود.

امام پنجم ما شيعيان، سر انجام در هفتم ذوالحجه سال 114 هجري در سن 57 سالگي- در شهر پيامبر (ص) مدينه منوره به وسيله «هشام بن عبد الملك»مسموم و به شهادت رسيد.

پيكر مقدس ايشان را در قبرستان بقيع – كنار پدر بزرگوارش به خاك سپردند.

........................................................................

  لینک (با اصلاح) /   http://www.shafaf.ir